'# Bleckå Anders Olsson, Orsa:

# 84. LÅNGDANS:
<{Ĉendanco}>
<A-bas, 0,67:3, [Do]=A, /3 4 5, Synth Voice> (#T: (#1:  </3 4 6> vDolMi /nDnSo o3La So2dFa3 (/DnMi i3Fa So2ddo3)?(/MiiRe MiFa So2do3) (/DnTi iSo La2dFa3)?(/Tiire TiSo Lal[SoLa]Fa3) /DnSo oh)* (#2: vdoh /nTi l[doTi]La SoFa /Mil[FaMi] ReMi DoMi /SO O TIRe /Do oMi Sodo /Ti iLa SoFa /Mi ReMi DoMi s:/SO TI Re. /xDo oh)* (#3: vFah /Mi iRe TIRe s:/Do Mi So. /Fa Mi Do /LA A Do /Mi h Mi /[MilFa]lMi RelMi Do /DoFa7 h FaSo /Fal[SoFa] MiFa SoLa /Ta aLa SoFa /La SoFa Mi /Do MilRe TIRe /xDo oh)*)* 

<&: Denna långdans spelade Bleckå i mycket långsamt och släpigt tempo, och med en så egendomlig betoning av rytmen, att upptecknaren i början förleddes teckna i fyra fjärdedelstakt. Så småningom, och liksom ur ett töcken, framträdde dock trefjärdedelstakten allt mer tydlig och markerad. Vad som i synnerhet bidrog att förvilla en i början, det var att de båda åttondelsnoter, som bilda sista taktdelarna i den första satsens tre takter – och särskilt den senare åttondelen – förlängdes till nära nog fjärdedelsnotens tidsvärde.>

<&e: Ĉi ĉendancon Bliko ludis en tre malrapida kaj trena takto, kaj kun tia stranga akcento de la ritmo, ke la notanto komence delogiĝis noti en kvarkvarona takto. Iom post iom, kaj kvazaŭ el nebulo, tamen konturiĝis la trikvarona takto ĉiam pli klare kaj markite. Kio precipe kontribuis onin konfuzi komence, estis ke tiuj du okonaj notoj, kiuj konsistigas la lastajn takterojn en la tri mezuroj de la unua frazo – kaj speciale la pli posta okono – longiĝis al preskaŭ kvaronnota daŭro.>