'# Bleckå Anders Olsson, Orsa:

# 82. POLSKA:
<{Polso}>
<A-bas, 2,2:3, [La]=D, [Di]=25/24, /3 5 4> (#T: (#1:  []nMi /lMiLa dil[redi]Tii LaTi /[SilLa]l:SiFiSiTi. La axTi /dolTidore mifa remi /[dolTi]ldol[Tido] xTi i[])* (#2: []nTi /ldomii refa miTi /domi refa miire /doTidore Tido LaLa /[SilFi]lSii LaTi dolTidore /mire Tido LaTi /SilFilSilTi La a[])*)*11 
<&: När de gamla spelmännen taga upp polskor av denna tonartstyp, och innan man hört mera än början av låten, tror man, att det blir d-dur, men i nästa eller någon av de närmaste takterna kommer ett rent f i stället för fiss, och nu väntar man sig d-moll, till dess man strax efteråt konstaterar, att något b aldrig förekommer, utan i stället h, understundom dock sänkt med en kvarts ton eller så där omkring. Det blev således varken dur eller moll. Utsättandet av förtecken - blott för att ständigt återställa - vore då meningslöst, och kunde för övrigt bliva vilseledande. Annorlunda blir förhållandet, när tonartstypen ej är så odeciderad som i detta och dylika fall.>

<&e: Kiam la malnovaj muzikistoj ekludas polsojn el ĉi tia tonalo, kaj antaŭ oni aŭdis pli ol la komencon de la peco, oni kredas, ke ĝi estos d-majora, sed en la sekva aŭ iu el la tujaj mezuroj venas pura f anstataŭ f diesa, kaj tiam oni atendas d-majoran, ĝis oni baldaŭ poste konstatas, ke nenia b aperas, sed anstataŭe h, foje tamen malaltigita je kvarona tona aŭ ĉirkaŭ tiom. Ĝi fariĝis do nek majora nek minora. La meto de antaŭsignoj – nur por konstante remalmeti – estus tiam sensenca, kaj povus cetere fariĝi erariga. Alimaniera estos la cirkonstancoj, kiam la speco de tonalo ne estas tiom nedecidita kiom en ĉi tiu kaj similaj okazoj.>