# 95. POLSKA: 
<{Polso}>

<A-bas, 2,1:, /2 4 3, [La]=D, [Sf]="sf", Ocarina> 
(#T: 
(#1: /nMiiTire [dolTi]ldo oTil[doTi] /LaaSiLa TildoTiLa Sol[FiSo]lMi6 /Mi3Ti ldo domidoLa /LaTiLaSi [MilRe]lxMi xd4Mi)* 
(#2: * /miihri lfimi mi /refi3 mil[fami]re6 rel[mire]Ti6 '1 /doTi reTi do /LaaTiLa %ARnSfd:Si Fi Mi..%B '2 /doohTi lreehdo TiihLa /[Si+Ti] La a)*
)* 

<&: Denna låt, som av Bleckå uppgavs vara en mycket gammal Orsapolska, lämnar exempel på ett av de särdrag, som omtalats i inledningen till Bleckås repertoar, och som även kan påträffas annorstädes i övre Dalarna och i Västerdalarna, nämligen att vissa toner med särskilt eftertryck framhävas och liksom brytas ut ur sin ram. I detta fall rör det sig om den i andra satsens fjärde takt förekommande triolen, vilken bildar de två sista taktdelarna (%A-B), men vars tidsvärde, lika fördelat på de tre noterna, bör - om föredraget skall vara fullt stilenligt - förlängas till ungefär en hel takt. (Jmfr. nr. 96 och 111).>

<&e: Ĉi peco, pri kiu informis Bliko ke estas tre malnova Ursaa polso, donas ekzemplon je unu el la specifaĵoj, pri kiuj rakontiĝis en la enkonduko al la repertuaro de Bliko, kaj kiu ankaŭ renkonteblas aliloke en supra Dalekarlujo kaj en Okcidenta Dalekarlujo, nome ke certaj tonoj per speciala akcento substrekiĝas kaj kvazaŭ rompas el sian kadron. En ĉi kazo temas pri la triolo trovebla en la kvara mezuro de la dua parto, kiu konsistigas la du lastajn takterojn (%A-B), sed kies tempa valoro, egale dividita je la tri muziknotoj, devus - se la prezento estu tute laŭstila - longiĝi als ĉirkaŭ unu tutan mezuron. (Komparu al n:roj 96 kaj 111).>

< El "Svenska låtar" (Svedaj melodioj) 1922. Tonsilabigis Martin Strid 2005.>